تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم
                                چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم


تو مثل
      شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
                                  و من در پيش چشمان تو مشتي خاک گلدانم


 تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
                             و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
                                                تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
                                                                      و من در آرزوي قطره هاي پک بارانم


نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
                                     به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
                                                              تو دنياي مني بي انتها و ساکت و سرشار 
                                                                         و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم


تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
                            و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
                                                       تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر


و من هم يک کبوتر تشنه باران درمانم
                                     بمان امشب کنار لحظه هاي بي قرار من
                                                                ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم
 

شبي يک شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم
                                     هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
                                                                تو فکر خواب گلهايي که يک شب باد ويران کرد
                                                                                 و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم


 تو مثل لحظه اي هستي که باران تازه مي گيرد
                                  و من مرغي که از عشقت فقط بي تاب و حيرانم
                                                  تو مي ايي و من گل مي دهم در سايه چشمت
                                                                      و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
 

تو مثل چشمه اشکي که از يک ابر مي بارد
                             و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم
                                                    شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
                                                                و شايد يک مه کمرنگ از شعري که مي خوانم


تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد
                           که تو يک شب بگويي دوستم داري تو مي دانم
                                                               غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
                                                                        و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم


به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
                                     قدم بگذار روي کوچه هاي قلب ويرانم
                                                     بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد
                                                                              دعا کن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

خدا رو می خوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام
خدا رو می خوام نه واسه حل مشکل و غصه هام
خدا رو دوست دارم نه واسه ی جهنم و بهشت
خدا رو دوست دارم ولی نه واسه ی زیبا و زشت
خدا رو می خوام نه واسه ی سکه و پول و مقام
خدا رو می خوام که فقط تو رو برام نگه داره
خدا رو دوست دارم واسه اینکه تو رو بهم داده
خدا رو دوست دارم چون عاشق بودن رو یادم داده
خدا رو خیلی دوست دارم چون عاشقا رو دوست داره
خدا رو دوست دارم چون عاشق رو تنها نمی ذاره
خدا رو دوست دارم واسه اینکه حواسش با منه
خدا رو دوست دارم آخه همیشه لبخند میزنه
خدا رو دوست دارم واسه اینکه من و تو با همیم
خدا رو دوست دارم که می دونه ما عاشق همیم...

خدایا دوست دارم

روی ابریشم چین نبض صداتو میشه دوخت

میشه اسم تورو به شعله گره زدو نسوخت

میشه ته مونده ی دریا رو به یادت سر کشید

میشه جز تو حتی آسمون آبی رو ندید

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

به تو فکر می کنم...به تو فکر می کنم

اشکای من گوله گوله می چکن رو ماهیتابه

همه دود میشن می سوزن شام من گریه کبابه

اشکای من قطره قطره می چکن روی کتابام

داره باز بارون می باره اول و آخر حرفام

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

به تو فکر می کنم...به تو فکر می کنم

اشکای من گوله گوله می چکن رو شمع روشن

روی مهتاب قدیمی می چکن رو سایه ی من

دل دلِ کشفِ سپیده تو سفرهای ندیده

پرِ فواره ی رنگی از دو چشم تو چکیده

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

به تو فکر می کنم...به تو فکر می کنم

من کجای شب تورو گم کردم و تنها شدم

آخرِ کدوم سحر با بوسه ای پیدا شدم

این کدوم دل بازیه که زخمیه تنهاییه

دونه ی سرخ اناره که خود زیباییِ

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم

به تو فکر می کنم...به تو فکر می کنم

قصه عشق من و تو

قصه درد و جداییست

وقت لبخند دوبارم

لحظه سبز رهاییست

قصه عشق من و تو

قصه برفه با خورشید

بشکنه دست کسی که

پر پروازمونو چید

عشق ما زنده می مونه

قدرتش شاید بتونه

بعد مرگ تو آسمونها

ما رو بهم برسونه

میدونم تو قلب تو من آخرینم تو

بدون تو دشت عشق عاشقترینم

به خدا بعد تو مردم تا به امروز

نمی تونم جای خالییتو ببینم

همیشه فاصله بین دست ما بود

گریه هامون تو دلامون بی صدا بود

صخره سکوت شبهای من و تو

سقف عشقمونو کرد سیاه و نابود

عشق ما زنده می مونه

قدرتش شاید بتونه

بعد مرگ تو آسمونها

ما رو بهم میرسونه

شهاب بخارایی

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو از دوری کی نپرس  از چی گرفته

منو دریغ یک خوب به ویرونی کشونده

عزیزمه تا وقتی نفس تو سینه مونده

تو این تنهایی تلخ منو یه عالمه یاد

نشسته رو به رویم کسی که رفته بر باد

کسی که عاشقانه به عشقش پشت پا زد

برای بودن من به خود رنگ فنا زد

چه دردیه خدایا نخواستن اما رفتن

برای اون که سایه س همیشه رو سر من

کسی که وقت رفتن دوباره عاشقم کرد

منو آباد کردو خودش ویرون شد از درد

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته

به آتش تن زدو رفت تا من اینجا نسوزم

با رفتنش نرفته تو خونمه هنوزم

هنوز سالار خونه س پناه منه دستاش

سرم رو شونه هاشه رو گونمه نفس هاش

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته

اين روزها به لحظه اي رسيده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهايم مي خواهم که يادت را از ذهن من بشويد... يادت را بشويد تا ديگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فرياد ها را بر سر خود مي کشم چرا مي دانستم که در اين وادي ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشيده اند اما با اين همه تمام بدبيني ها و نفرتها را به تاريک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودي ديگر گونه اغاز کردم و تو... چه بي رحمانه اولين تپش هاي عاشقانه قلب مرا در هم کوبيدي ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهيت فروختي ، اولين مهمان تنهايي هايم بودي...
روزي را که قايقي ساختيم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به درياي حوادث رهسپارکرديم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهايم را مرهم شدي و شدي پاروزن قايق تنهايي هايم... به تو تکيه کردم...
هيچ گاه از زخمهاي روحم چيزي نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفي کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمي کني بر زخمهاي دلم اما لياقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه هاي رفته... به گذشته هاي دور خيره شده بودي ...من تک و تنها پارو مي زدم و دستهايم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هيچ نگفتم چون زندگي به من اموخته بود صبورانه بايد جنگيد ...

به من اموخته بود که در سرزميني که تنها اشک ها يخ نبسته اند بايد زندگي کرد...
اما امروز دريافتم که حجمي که در قايق من نشسته بود جز مشتي هيچ چيز ديگري نبود...
و اي کاش زود تر قايقم را سبکتر کرده بودم...

با اين همه... بهترينم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمي کنم...

هيچ کس اين چنين سحر اميز نمي توانست مرا ببرد آنجايي که مردمانش به هيچ دل مي بندند با هيچ زندگي مي کنند به هيچ اعتقاد دارند و با هيچ مي ميرند!